Chapter Seven – Toys

“I love you.. you love me.. were best friends as friends can be. With a great big hug and a kiss from me to you.. won’t you say you looooooove meeeeeee toooooo…” gusto ko na talagang sakalin si Barney kagabi, pramis! Kaya lang, yung laruang Barney na niregalo sa isa sa mga anak ko, kapag sinakal ko, kakanta ulet! Peste! Nakakatuwa na nakakainis ang mga laruan ngayon, hindi tulad nung panaho namin…

Mighty Morphin, Dino Tuhnder, Ninja Storm, SPD, ngayon naman.. Mystic Force. Kelan kaya mauubos mga power rangers na yan? Kapag naiisip ko, napakaswerte ng mga kabataan ngayon. Andami na nilang tagapagtanggol. Si Shaider, Zaido, Captain barbel, Darna etc… ang Justice League, si Batman, The Batman, Sipderman andami! At ang mga laruan nila ngayon, grabe…. remote control na kotse na sumusunod sa bawat utos. Baril-barilan. Robot. Play Station1, Play Station2, PSP at PSP Slim pa.

Hindi mo maiwasan minsan mag-isip kung saan sila dadamputin sa kinabukasan. At di ko rin maiwasan ihambing ang mga laro at laruan namin noon.

Taguan

Paano Laruin:

napakasimple. May isang TAYA na pipikit at ididiin ang mukha nya sa puno, pader o kahit anong bagay na hindi nya pwedeng bitbitin na tatawaging homebase. Mag-oorasyon.. “pwera sa likod… pwera sa lahat… pagbilang ng sampu nakatago nang lahat…” at magsisimula nang magbilang habang ang lahat ng kasali ay magtatakbuhan at maghahanap ng kani-kaniyang taguan.
Kapag may nakitang kasali ang Taya, sisigaw siya ng “Pung! Syete pares, all-up! Todas!” ay mali.. “Pung!” at ang pangalan ng nakita nya. Sa hudyat na sigaw na ito at maguunahan silang tumakbo pabalik sa base at kapag ang taya ang nauna, kung sino man ang nahuli nya ay siyang magiging taya sa kasunod na round. Ang pag-asa lang ng nakitang manlalaro ay siya ang maunang makatapik sa base para hindi sya maging taya.

Style ko:Nung minsan, tinatamad na talaga ako, pagsimulang magbilang ng taya, umuwi ako at natulog sa kwarto ko. Nagalit sila, antagal pala nila naghanap.

Patintero

Paano laruin:

Maraming bersyon ang larong ito. Tatlo ang pinaka-kaunting pwedeng sumali. Maaring tayain ng taya ng kahit sinong maabot nya nang hindi umaalis ang pagkatatapak nya sa isang guhit sa lupa. Takbuhang umaatikabo rin ito. Kung marami ang kasali, guguhit na ng apat hanggang walong parisukat na magkakadikit. Bawat guhit ay may isang taya, sa gitna at pinakamahabang guhit ang tinatawag na patotot at sa labas na guhit ang mga paniki. Kapag mayrong isang myembro na nakatawid mula base hanggang dulo at nakabalik sa base, iskor.

Style ko:

May dala ako ng pamalo. Twing may lalapit para tayain ako, aambaan ko ng palo at matiwasay akong nakakatawid.

Tumbang Preso

Paano Laruin:

May isang taya na magbabantay ng isang lata na nasa likod ng isang bilog. Ang lahat ng hindi taya, nasa likod ng isang guhit o homebase. Lahat ng wala sa homebase ay pwedeng maging taya KUNG nakatayo ng lata. babatuhin ng tsinelas ng mga hindi taya ang lata para tumumba. Kapag nakatumba, malaya ang lahat ng damputin muli ang kani-kanilang tsinelas.

Style ko:

Yung taya ang binabato ko ng tsinelas habang sisipain ng ibang hindi taya yung lata. kapag ako ang nakalapit sa lata, dadamputin ko at itatapon ito sa malayo.

Moro-Moro

Minsan pulis-pulisan ang tawag dito. May dalawang homebase, bihagan ang laban hanggang maubos ang kalaban. Kung ikaw ang unang lumabas ng base, ikaw ang hahabulin. Ubusan ng lahi ito.

Style ko:

Suntukan na lang!

Ilan lang ito sa mga larong natatandaan ko ngayon. Bukod pa rito ang bahay-bahayan, nanay-nanay o tatay-tatay kung saan nagpapanggap ang lalaki bilang tatay na gradweyt ng 4 year course pero ang trabaho ay bantay lang ng computer shop habang ang nanay ay undergrad na nagtatrabaho sa isang call center at ang kanyang sweldo ang bumubuhay sa kanila. Meron pa rin dating laro na “Si nena ay sanggol pa.. kaya ang sabi nya ay ganito..” naalala mo pa ba yun? Hindi ako naglalaro nun, pang-bading yun eh.

Kung may mapapansin ka, karamihan sa mga laro namin noon, ang mga props ay napupulot sa basurahan o kaya ay iguguhit lang sa lupa. Halos lahat ng laro noon ay may kahalong takbuhan, teamwork, at sangkatutak na pawis. Marami ding dayaan, kampihan, tulungan at iba pang mga bagay na kailangan mong matutunan upang umunlad. At ang laro noon, isa lang ang tunay na layunin, burutin ang taya!

Kaya’t heto ako at nagpapahayag ng pagkabahala. Kulang na sa pisikal na laro ang mga kabataan ngayon. Kundi nakatapat sa TV at nagpipipindot ng kung ano-ano, ay nasa sala lang at hawak ang remote control na kotse. Puchat ang kotse ko nun me tali at hinihila ko. Pag gusto ko mabagal… lakad… pag gusto ko matulin… TAKBOOOOOO!

Ilan pa kaya sa mga kabataan ngayon ang marunong magtiklop ng papel para gumawa ng eroplano? Saranggola? Bangkang papel….

isa pa sa mapapansin mo sa mga laro namin noon ay ang kababuyan at pagkawalang interes sa kalusugan. Tatakbo ng nakatapak, pag nasugatan, takbo lang ulit! Pag nauhaw, iinom sa hose! Ngayon puro mineral water na nilalaklak ng mga bata. Kneepads? Ano yun? Pang-mayaman lang yun! Ano proteksyon ko sa tuhod ko noon? Ano pa eh di ang balat ko! Helmet? Pampabigat lang kaya ng ulo yun! Matigas daw ulo ko sabi ng nanay ko, pwede na yun! Pag umulan, batuhan ng putik! Tapos pag baha, may dala akong payong at gagayahin ko ang paborito kong Samurai nun, si Shintaro. Ididikit ko ang payong sa ulo ko at magwawaring ito ay sumbrero ng samurai, dahan dahan akong uupo sa baha hanggang ang payong na lang ang kita at may kaunting pagitan lamang ang payong at tubig para makakita ako… tago buong katawan… halos hanggang ilong… sa BAHA! NINJA!!!!!!

Tignan natin kung saan tayo nakarating, mga myembro ng aking henerasyon… at saan makakarating ang bagong henerasyon ngayon ng kabataan. At ikumpara. Sino kaya ang mas malayo ang mararating?

Sa tingin mo?